Om te overleven in Afrika moet je eigenlijk alles zelf kunnen. Noodgedwongen verander je van specialist in 1000-poot. Soms wel erg handig.

Eind mei en begin juni hadden we als Foodstep een tandartsenteam uit de UK op bezoek. Hun eerste dag in Uganda was voor de kinderen uit Kampiringisa (kindergevangenis) en de mensen uit de omgeving.
Nadat alle spullen waren opgezet en uitgestald was het tijd voor de eerste check-ups.
De kinderen van Kampiringisa deden het hartstikke goed. Er hoefden maar een paar tanden en kiezen getrokken worden.
De laatste post, waar de watten uit de pijnlijke monden gehaald moesten worden en waar gekeken werd of het bloeden was gestopt, was onbemand. Rondkijkend kreeg de leider van het team mij in het oog. Of ik bang was voor bloed, vroeg ze. Nee hoor, x91k heb al verschillende bevallingen meegemaakt hier in Uganda dus een beetje bloed word ik niet naar van….
Dus werd het mijn taak om de nog steeds angstige gezichtjes gerust te stellen dat alles er goed uitzag en dat ze iets voor de pijn zouden krijgen.

=========================================================

To survive in Africa you actually have to be able to do all things yourself. From being a specialist you necessary turn into a centipede, sometimes very handy.

At the end of May and the beginning of June we as Foodstep had a dentist team from the UK. Their first day in Uganda was for the children of Kampiringisa (childrenx92s prison) and the people of the community.
After all the equipment was put together and set up it was time for the first check-ups.
The children of Kampiringisa were doing very well. Only a few teeth needed to be pulled.
The last post, where the cotton wool was removed from the painful mouth and where they checked if the bleeding had stopped, was vacant. Looking around, the leader of the team spotted me. If I was afraid of blood, she asked me. Not really, Ix92ve witnessed several deliveries of babies here in Uganda so I will not faint by the sight of a little bit of bloodx85.
So it became my task to reassure the still frightened faces that everything was looking good and that they would get some medicine for the pain.

We hebben een nieuwe datum voor de adoptie van Juda! Alleen is het pas 12 juli. Dit betekent dat onze plannen om in de zomervakantie met verlof naar Nederland te komen helaas niet door zullen gaan. We stellen het maar uit tot Kerst. Kan Juda toch nog hopelijk de sneeuw zien waarvan hij ondertussen denkt dat het altijd in Nederland ligt….

Toen de moeder van Juda hem achterliet in het ziekenhuis, heeft ze een briefje geschreven en bij hem neergelegd. Het in het Luganda en ik heb het in het Engels laten vertalen.
Dit is de vertaling:

"Forgive me; I am sorry for abandoning this child. I am a total orphan without a mother and father not even the father of my child. I don't have anyone to give me assistance, yet I cannot abandon him in a dumping place that is why I decided to bring him at the hospital and whoever picks him, please take good care of him. That is all I had to say."

Toch fijn dat ik hem dit later kan laten lezen en dat hij weet dat zijn moeder wel om hem gaf.

Afgelopen donderdag weer met Nathalie meegeweest naar de kindergevangenis (Kampiringisa). Nadat alle nieuwtjes zijn uitgewisseld, de (helaas) nieuwe kinderen zijn begroet, is het tijd voor x93worshipx94.
Voordat ik jullie de prachtige foto laat zien, zal ik even jullie geheugen opfrissen. Welke kinderen zitten hier nou? Het overgrote deel van de kinderen is gebracht, niet omdat ze iets gedaan hebben. Hun enige x93misdaadx94 is hun bestaan. Hun bestaan is een last voor de stiefmoeder, de oom, de familie, etc. En daarom worden ze hier maar gedumpt. Een plek waardoor ze ongewild en onterecht levenslang krijgen. Want als je in Kampiringisa terecht komt, krijg je voor altijd een etiket opgeplakt. Je bent gek, gevaarlijk en niets waard. En het zijn zulke prachtige kinderen die daar rondlopen met allemaal hun eigen talenten en dromen. Dromen waar ruw een einde aan is gekomen omdat ze zogenaamd lastig waren.

Ze hebben alle reden om boos, wrokkig en teleursteld te zijn. Dus wanneer je ze dan vol overgave hoort en ziet zingen: x93Let de power of forgiveness come downx94…… dan word je stil en besef je hoeveel meer zij jou geven dan jij hen ooit kan komen brengen.

=========================================================

Last Thursday I went again with Nathalie to the childrenx92s prison (Kampiringisa). After all the news was exchanged, the (unfortunately) new children were greeted, it was time for worship.
Before I show you the beautiful picture, I will refresh your memory. Which children do stay here? Most of the children are brought here not because they did something wrong. Their only x93crimex94 is their existence. Their existence is a burden for the stepmother, the uncle, the family, etc. And that is why they are dumped here, a place through which they unwillingly and wrongly get life sentence. Because went you end up in Kampiringisa you will have a name forever. You are crazy, dangerous and worthless. And the children who are there are such beautiful children, all with their own talents and dreams. Dreams which came brutally to an end only because in the eyes of others they were a burden.
They have every reason to be angry, resentful and disappointed. So when you hear and see them sing from the bottom of their hearts: x93Let the power of forgiveness come downx94x85.then you realize how much more they give you than you can ever bring to them.

Koninginnedag, Dodenherdenking, Bevrijdingsdag…. Het gaat hier allemaal gewoon aan je voorbij.
De bitterballen en zoute haring worden ingevlogen maar met oranje tompoucen voor de TV zitten is er niet bij.
Met een uur tijdsverschil vergeet je meestal om 20.00 uur Nederlandse tijd 2 minuten stil te zijn.
En aan bevrijdingsdag wordt je alleen herinnerd door berichtjes op Facebook van wat anderen op deze dag aan het doen zijn.

Maar wees niet bezorgd, Uganda is erg goed in het hebben van vrije dagen, public holidays.
Zo is er Women’s day, Martyrs’ day, Heroes day, Independence day en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Volgende week donderdag is het hoogstwaarschijnlijk ook een public holiday want dan wordt de President gehuldigd. En elke dag die hier met het verkiezen, overlijden, benoemen, etc van een president of burgemeester te maken heeft, is automatisch een public holiday.
Op al deze public holidays gaan wij meestal gewoon door met ons werk ook omdat het voor de blanken niet verstandig is om dan op straat te komen. Deze dagen zijn namelijk vaak een excuus voor de Ugandezen om hun eigen soort “feestjes” te bouwen.
Daarom, geef mij maar de Nederlandse feestdagen; koekhappen, rommelmarkten en muziek. Toch maar eens een Nederlandse vlag aanschaffen wanneer ik met verlof in Nederland ben…..

Ok, sorry, februari 2007. Juda is geboren in 2006

Ok, sorry, February 2007. Juda is born in 2006

Ok, sorry, februari 2007. Juda is geboren in 2006

Ok, sorry, February 2007. Juda is born in 2006

We hebben eindelijk dan een datum dat we naar de rechtbank kunnen voor de adoptie van Juda: 22 april 2011!
Laten we hopen dat er niets tussenkomt en dat het allemaal zonder problemen gaat verlopen.

Finally we have a court date for the adoption case of Juda: 22 April 2011!
Let's hope nothing will come between and that the case will be without any problem.

Juda, februari 2006 toen hij in ons leven kwam/Juda, February 2006 when he came in our life:

Waar doe ik allemaal ook alweer voor?

Nu ik werk bij Foodstep die zich ook inzet voor de kinderen van Uganda, realiseer ik me opnieuw hoeveel er nog te doen is. En zeker kinderen hebben liefde en hulp verdiend. Hebben dit recht. Nog te klein om voor zichzelf te kunnen zorgen, hebben ze vaak al zoveel meegemaakt in hun jonge leventje.
Ik bedoel, hoe moet het voelen als je zo’n 5 oud jaar bent, op straat moet leven en je wordt opgepakt door de politie en naar de gevangenis gebracht omdat je eruit ziet als een prostitue……

Dan weet ik weet weer. Daarom doe ik dit werk! Om deze kinderen een kans en een toekomst te geven.

=========================================================

The reason why I do this work?

Now that I’m working with Foodstep, also an organization with a heart for the children of Uganda, I realize again there is still so much to do. And especially children deserve love and help. They have that right. Still too young to take care of themselves and often already with a long and tough history.
I mean, how should it feel when you are about 5 years old, you have to live on the street and you are arrested by the police and brought to the prison because you look like a prostitute…….

Then I remember. That is the reason I’m doing this work! To give these children hope and a future.

De eerste weken in ons nieuwe huis, op de nieuwe school en de nieuwe werkplek zijn alweer voorbij!
Hoe het met ons gaat?
Laten we met Miriam en Juda beginnen.
Miriam en Juda hebben het ontzettend naar hun zin op de nieuwe (Internationale) school. Miriam wil wel 7 dagen naar school en Juda kreeg na de eerste week een oorkonde “child of the week” omdat hij zich zo goed had aangepast. Bovendien krijgen ze zwemles op school wat vooral voor Miriam, een echt waterrat, geweldig is.
Ikzelf werk op dit moment 3 dagen voor Foodstep en 2 dagen voor Noah’s Ark. En dat gaat prima. We zitten met Foodstep helaas nog steeds niet op het nieuwe land. Maar er is genoeg werk te doen! Dus voor nu werken we vanuit het huis van Werner en Nathalie (oprichters van Foodstep).
7 februari hopen we dat de rechter uitspraak doet over het land en dat we er dan op kunnen! Het ziet er op dit moment positief uit maar jullie gebed blijft nodig.
Wennen aan ons nieuwe huis kostte maar heel weinig tijd. Al na een paar dagen voelde het echt als ons THUIS! Het is dan ook een heerlijk huisje, precies groot genoeg voor ons 3-en, en op een prachtige plek met uitzicht op het Vicotria Meer. Ja, we zijn en voelen ons rijk.
Het is fijn om als gezin meer tijd samen te hebben en thuis te zijn wanneer de kinderen uit school komen. Natuurlijk is het nieuwe leven ook wennen en moeten we elkaar, zeg maar, weer ontdekken maar het voelt goed.

We spreken jullie snel weer!

O ja, de website van Foodstep is bijna klaar. Even in de gaten houden dus (www.kampiringisa.org).
l

GROTE VERANDERINGEN

Dit keer een heel andere nieuwsbrief. Even weinig ander nieuws maar nieuws over een grote verandering in ons leven.

Kort samengevat: na 7 jaar Noah’s Ark heb ik besloten samen met Miriam en Juda een nieuwe stap in ons leven te zetten. Ik ga bij Noah’s Ark weg en ga me inzetten bij een ander project “Foodstep”.

Het wat uitgebreider verhaal is als volgt:

7 jaar hebben we deel uit mogen maken van de Noah’s Ark Familie.
7 jaar waarin heel wat gebeurd is, hele mooie en hele moeilijke dingen.
7 jaar die ik nooit had willen missen.
7 jaar waarin ikzelf erg gegroeid ben.
7 jaar waarin ik heel veel geleerd heb.
7 jaar waarin ik heb mogen meebouwen aan het project. Van een kinderhuis met zo’n 30
kinderen tot een organisatie met kinderhuis, school, kliniek, familiehuizen, etc.
7 jaar waarin ik 2 keer moeder ben geworden.
7 jaar die we niet hadden kunnen volmaken zonder jullie steun.

Nu, na 7 jaar, is het tijd voor een nieuwe stap. Een stap die ik niet zomaar heb genomen, een stap die ik biddend heb genomen, maar die onverwachts toch in een stroomversnelling is gekomen.
Noah’s Ark is een geweldig project. Ik heb grote bewondering voor Piet en Pita en ik zal hen ook altijd blijven steunen in het fantastische werk dat ze doen.
Maar voor ons is het tijd om verder te gaan. Ook als gezin. In de huidige situatie hebben we niet genoeg tijd met en voor elkaar en we ervaren dit echt als een gemis.

Beiden niet gelovend in toeval maar gelovend in God zijn de mensen van het project Foodstep en ik op elkaars pad gekomen. Op elkaars pad gebracht.

HET PROJECT FOODSTEP

Een echtpaar uit Belgie, Werner & Nathalie, zijn zo'n 2 jaar geleden gestuit op een kindergevangenis. Het wordt hier heel keurig een rehabilitatiecentrum genoemd maar het is gewoon een gevangenis hoewel de plek niet ommuurd is. Toen Nathalie daar voor de eerste keer kwam, liepen alle kinderen daar naakt rond, sommige kinderen waren geketend aan de muren en overal liepen de ratten en kakkerlakken. Een grote vieze bende dus. Ze had zoiets van dit kan gewoon niet, of de kinderen hier terecht zitten of niet. Dus een paar weken later is ze heel brutaal met een auto vol zeep terugegaan. Vanaf dat moment heeft ze stukje bij beetje een vertrouwensrelatie opgebouwd met de gevangenisdirecteur.
Ze is nu zover dat ze kleding mag brengen en de kinderen dus altijd gekleed rondlopen. Alleen wanneer ze nieuw binnenkomen mogen ze alleen een broek aan en moeten ze dag en nacht in dezelfde ruimte blijven. Dit om hun wil te breken, zeg maar. Zodat ze niet weg zullen lopen.
Er zijn gemiddeld zo'n 300 kinderen daar waarvan slechts 5 tot 10 kinderen een echt politiedossier hebben. Voor de rest is het gewoon een dumpplaats voor kinderen waarvan ze niet weten wat ze ermee moeten. Stiefouders die hun "eigenwijze" kinderen daar dumpen, kinderen die van de straat geplukt worden, kinderen die volledig wees zijn maar waarvan ze niet weten waar die naartoe kunnen, kinderen die zijn ontsnapt om als kindoffer te dienen en dan daar terechtkomen.
Zoals ik al zei: een echte dumpplek.
De gedachte die constant door je hoofd gaat wanneer je daar loopt is dan ook: deze kinderen horen hier niet!
Nathalie heeft in de 2 jaar dat ze daar komt ook regels geinstalleerd. Eerder werd het eten zo op de grond gegooid en alle kinderen doken erop af. Nu heeft ze borden mogen kopen en de kinderen geleerd in de rij te gaan staan voor je eten en dan naar tafel te gaan. Na het eten wordt de eetzaal door de kinderen schoongemaakt. Elk kind krijgt nu een taak, zoals bijvoorbeeld, zorgen dat de natte matrassen buiten liggen, zorgen dat het vuilnis wordt opgeruimd, etc. En ze houden zich daar keurig aan. De groten zorgen voor de kleinen, mooi om te zien. De leeftijd is zo ongeveer vanaf 9 jaar en ouder. Er lopen wel wat kleintjes rond maar niet zoveel. Alhoewel sommige er al vanaf hun 4e jaar zitten. Een troosteloze situatie. Want als jij met 18 jaar de "buitenwereld" in mag heb je geen normen en waarden geleerd en zit je waarschijnlijk binnen een jaar weer in de gevangenis maar nu die van de volwassenen.
Elke dinsdag en donderdag mag Nathalie naar de gevangenis toe. Op donderdag mag ze iemand extra meenemen wat meestal een verpleegster is die de wonden verzorgt en de zieke kinderen onderzoekt. Een keer in de maand op zaterdag mag ze meer mensen meenemen en ook extra voedsel. Dat is dan een feestdag. De rest van de maand krijgen de kinderen 1 zak bonen per week en daar moeten ze het mee doen.
Door haar toedoen mogen een paar kinderen nu ook naar een school in de buurt.
Door een wonder hebben Werner en Nathalie een stuk land gelegen tussen Kampala en Entebbe gekregen dat ze gratis mogen gaan gebruiken! Hier staan gebouwen op die ze willen omvormen tot huizen. Zodra deze huizen bewoonbaar zijn, mogen er in eerste instantie 20 kinderen die volledig wees zijn uit de gevangenis gehaald worden en daar gaan wonen.Ugandese echtparen zullen deze huizen gaan begeleiden (project The Home Coming).
Er zal dan geprobeerd worden deze kinderen naar school te laten gaan of ze in ieder geval een beroep te leren.
Ook dit project is afhankelijk van sponsors en giften om deze kinderen te kunnen helpen en ze een toekomst te kunnen geven.

WAT WORDT MIJN TAAK?

Het project The Home Coming is een beginnend project en bijna alles moet nog opgezet worden. Dus ook de administratie. Dit onderdeel wordt nog wel eens vergeten binnen een project maar vormt toch een groot en belangrijk onderdeel. Het bijhouden van de files van de kinderen, de financien, wat gebeurt er met donaties, etc.
Deze hele administratie zal ik gaan opzetten en wordt mijn verantwoordelijkheid. Een uitdaging waarvan ik weet dat ik het aankan en wat ik ook ontzettend leuk vind om te doen.
Werner en Nathalie waren dringend op zoek naar iemand om dit onderdeel te runnen en het was dus voor hen een antwoord op hun gebed.

WAAR GAAN WE WONEN?

Bewust hebben we er dit keer voor gekozen om niet op het project zelf te gaan wonen. Via (Nederlandse) vrienden kan ik een heel mooi huisje huren. Daar ben ik heel blij mee en dankbaar voor. Door niet op het project te wonen hopen we meer een eigen gezinsleven te hebben, waarvan we merken dat we daar behoefte aan hebben en dat in onze ogen ook heel belangrijk is.

PER WANNEER?

Zoals ik aan het begin al schreef, het proces is in een stroomversnelling geraakt. Dit betekent dat we al vrij snel ons nieuwe leven zullen beginnen.
Het is nu de planning dat we in januari verhuisd zijn en Miriam en Juda op hun nieuwe school zitten. Tot eind februari zal ik deels nog bij Noah’s Ark zijn om al mijn taken goed over te kunnen dragen, deels zal ik op het nieuwe project beginnen.

Zoals gezegd is dit project afhankelijk van giften dus ook bij dit project zal ik geen salaris kunnen ontvangen. Dus ik hoop dat jullie mij willen blijven sponsoren zodat we in ons levensonderhoud kunnen blijven voorzien.
We snappen dat dit voor velen van jullie nogal onverwachts is. En mochten jullie vragen hebben, kunnen jullie me altijd mailen (mariskabosman@gmail.com).
Maar we geloven dat dit een mooie en juiste stap is in ons leven en we hopen dat jullie samen met ons verder willen gaan.

Mariska, Miriam en Juda